Það er ekkert lýðræði þar sem valdi er úthlutað til kjörinna embættismanna árum saman — aðeins ríkisstjórnir sem fá lánað nafnið. Við erum að byggja upp röksemdina fyrir hinu raunverulega: stjórn með skiptingu, þar sem hver borgari fær sína lotu, og enginn heldur valdinu nógu lengi til að spillast af því.
Kosning ákveður hver stjórnar þér. Hún hefur aldrei, ein og sér, þýtt að þú stjórnir sjálfum þér. Málið fyrir skiptingu hvílir á fimm fullyrðingum — hver þeirra ástæða þess að kosningar og sjálfstjórn eru ekki sama hlutinn.
Ef einhver heldur völdum ótímabundið — eða jafnvel í fast kjörtímabil sem spannar mörg ár — eru borgararnir ekki að stjórna. Þeim er stjórnað, með endurskoðunartímabili fylgjandi.
Um leið og þú afhendir vald þitt til fulltrúa hættir það að vera þitt vald í framkvæmd. Það verður mat hans, beitt í þínu nafni — sem er annar hlutur.
Að velja reglulega hver stjórnar þér er ekki sama athöfnin og að stjórna. Annað er neytendaval. Hitt er það sem lýðræði á að þýða.
Frændhyglisnet, tengsl við styrktaraðila og starfsframaáhrif þurfa öll tíma til að myndast. Tvær vikur í embætti duga ekki til að byggja upp neitt af þessu.
Engin föst stétt ákvörðunartökufólks. Engir atvinnustjórnmálamenn. Engin varanleg seta í embætti. Valdið fer í gegnum alla, og heldur svo áfram.
Í hinu klassíska Aþenu unnust flest opinber embætti ekki með kosningu — þau voru fyllt með hlutkesti, dregnu úr hópi kosningabærra borgara. Kosning var litin tortryggnisaugum og var aðallega frátekin fyrir þau fáu hlutverk sem kröfðust sérhæfðrar færni, eins og herforingjastarfið.
Röksemdafærslan var bein: kosningar hafa tilhneigingu til að hygla auðugum, vel tengdum og sannfærandi einstaklingum. Hlutkesti hyglar engum. Það var talin lýðræðislegri aðferð — val með hlutkesti var í raunverulegum skilningi upprunaleg merking «valds fólksins».
Sá gamli svikuli samningur gervilýðræðisins — atkvæði á nokkurra ára fresti í skiptum fyrir að einhver annar stjórni í þínu nafni — hefur runnið sitt skeið á enda. Lögmæti hans hefur dvínað, og fullyrðing hans um að vera endanlegt form lýðræðis stóðst hvort sem er aldrei skoðun. Tími Prosopokratíu, þar sem borgarar fara sjálfir með völdin, er runninn upp.
Sérhver fullorðinn borgari fer í gegnum skiptinguna í röð — í stafrófsröð, eða samkvæmt gagnsærri handahófskenndri röð. Enginn er undanþeginn vegna stöðu. Enginn endurtekur fyrr en röðin kemur að honum aftur.
Vinna, fjölskylda, hvíld. Borgaraleg skylda er skipting í gegnum dagatalið, ekki starfsframi.
Staðbundnar löggjafar- og fjárhagsákvarðanir, teknar af þeim sem röðin er komin að, ekki þeim sem barðist harðast í kosningabaráttu.
Löggæsluverkefni í samfélaginu skiptast á sama hátt, undir staðlaðri þjálfun sem allir borgarar ljúka fyrirfram.
Dómsstörf skiptast einnig — sem útvíkkar kviðdómsregluna sem þegar er kunnug í mörgum réttarkerfum í dag.
Við setjum þetta ekki fram sem fullbúna áætlun. Alvarleg hugmynd vinnur sér traust með því að nefna erfiðustu vandamál sín, ekki með því að fela þau.
Stöðluð, skyldubundin þjálfun fyrir hverja skiptingu er vinnutilgátan — en umfang og strangleiki þeirrar þjálfunar er óleyst, og það er langerfiðasta hönnunarvandamál þessa líkans.
Hlutkesti hefur skýrt sögulegt fordæmi á borgarstigi. Að skala það upp í landsstjórn — sérstaklega fyrir málefni sem krefjast samfellu, eins og utanríkisstefnu — er opin hönnunarspurning, ekki leyst.
Við höfum enga umskiptaáætlun ennþá. Fyrsti áfangi þessa verkefnis er að byggja upp opinberan skilning á hugmyndinni — hönnun umskiptanna kemur á eftir, með fleira fólki sem tekur þátt í að móta hana.
Þetta er ekki frambjóðandi, flokkur eða atkvæði. Þetta er röksemd sem þarf að ná til fólks skýrt áður en hún getur farið eitthvað. Framlag þitt fjármagnar fyrsta áfangann: að byggja upp málið, opinberlega, opið.
Framlög eru unnin á gagnsæjan hátt — hvert framlag og útgjöld eru opinberlega sýnileg. Engir sjóðir styðja neinn frambjóðanda eða flokk.