Prosopocratie is een bestuursvorm waarin burgers de macht persoonlijk uitoefenen, niet via vertegenwoordigers. Geen stem die namens hen wordt uitgebracht. Geen ambtstermijn die aan iemand anders wordt gedelegeerd. De macht zelf, in de persoon.
Twee wortels, samengevoegd om iets te benoemen dat tot nu toe geen eigen, duidelijke naam had.
Het Griekse woord πρόσωπον (prósopon) betekent persoon — het handelende zelf, geen rol die namens iemand anders wordt vervuld. Het is de wortel achter het Latijnse persona, en overleeft in het Nieuwgrieks in νομικό πρόσωπο, "rechtspersoon".
Gecombineerd met -cratie (van kratos, macht), betekent prosopocratie letterlijk macht van de persoon — macht die blijft waar de persoon is, in plaats van over te gaan naar een vertegenwoordiger die namens hen handelt.
De wortel πρόσωπο (persoon) kan met heel verschillende uitgangen worden gecombineerd. Slechts één ervan beschrijft wat dit woord betekent.
Een cultus rond één enkele heerser, aanbeden, terwijl iedereen passief blijft. Persoonlijkheidscultus.
Fixatie op het gezicht of imago van een leider, in plaats van op wat die persoon werkelijk doet. Persoonlijkheidsobsessie.
Macht verdeeld over elke burger, persoonlijk, één voor één. Geen verheerlijkte persoon — macht die persoonlijk door iedereen heen gaat.
Prosopocratie is een bestuursvorm waarin burgers de macht persoonlijk uitoefenen, niet via vertegenwoordigers.
Prosopocracy is a government in which citizens exercise power personally, not through representatives.
Prosopocratie vervangt de democratie niet — ze voltooit waar het woord altijd naar streefde.
"Democratie" betekent macht van het volk, maar zegt niets over hoe die macht wordt uitgeoefend. Die opengelaten leemte heeft het woord bijna alles laten omvatten: een burger die eens in de zoveel jaar stemt zodat iemand anders namens hem regeert, wordt democratie genoemd, net als een burger die zelf, persoonlijk, regeert. Prosopocratie benoemt de tweede helft van die belofte — het deel waar democratie naar wijst maar nooit garandeert. Het is geen rivaal van democratie; het is het mechanisme dat het woord laat betekenen wat het altijd beweerde te betekenen.
In representatieve systemen heeft falen altijd een plek om zich te verbergen.
"De duivel zit in de details" wordt een excuus: de schuld verschuift naar verre technocraten, naar een systeem te complex om één persoon verantwoordelijk voor te houden. Prosopocratie verwijdert die schuilplaats structureel, niet moreel — de burger die macht heeft, is het detail zelf. Er is geen duivel elders te vinden.
"Horistics is the apposite and airtight formulation of the differentia of concepts."
«Οριστική είναι η εύστοχη και αεροστεγής διατύπωση της ειδοποιού διαφοράς εννοιών.»
Elk excuus wegnemen werkt alleen als burgers helder genoeg kunnen zien om goed te besturen zodra de excuses verdwenen zijn. Daarom is de hoeksteen van prosopocratie Horistics — de discipline die deze definitie beschrijft. Van een burger die vrijheid, rechtvaardigheid of corruptie niet precies kan definiëren, kan ook niet worden verwacht dat hij er precies macht over uitoefent. Prosopocratie vereist burgers die politiek kunnen zien; Horistics is hoe dat zicht wordt opgebouwd.
Horistics gaat terug op de socratische methode van definitorisch onderzoek — 2030 markeert 2.500 jaar sinds de geboorte van Socrates.
Oefen Horistics →Prosopocratie benoemt hoe macht eruit zou moeten zien — uitgeoefend door de burgers zelf, niet weggedelegeerd. ROTA is het concrete voorstel voor hoe dat in de praktijk te bouwen: burgers die roteren door korte termijnen van burgerplicht, zodat macht persoonlijk door iedereen heen gaat, en niemand haar lang genoeg vasthoudt om ze niet meer van hemzelf te laten zijn.
Lees het ROTA-voorstel →