Prosopokracia është një qeverisje në të cilën qytetarët e ushtrojnë pushtetin personalisht, jo përmes përfaqësuesve. Jo një votë e dhënë në emër të tyre. Jo një mandat i deleguar dikujt tjetër. Vetë pushteti, në personin.
Dy rrënjë, të bashkuara për të emërtuar diçka që deri tani nuk kishte emrin e vet të qartë.
Fjala greke πρόσωπον (prósopon) do të thotë person — vetja që vepron, jo një rol i kryer në emër të dikujt tjetër. Është rrënja pas fjalës latine persona, dhe mbijeton në greqishten moderne në shprehjen νομικό πρόσωπο, "person juridik".
E kombinuar me -kraci (nga kratos, pushtet), prosopokracia do të thotë fjalë për fjalë pushteti i personit — një pushtet që mbetet aty ku është personi, në vend që të kalojë te një përfaqësues që vepron në vend të tij.
Rrënja πρόσωπο (person) mund të kombinohet me mbaresa shumë të ndryshme. Vetëm njëra prej tyre përshkruan atë që do të thotë kjo fjalë.
Një kult i ndërtuar rreth një sundimtari të vetëm, i adhuruar, ndërsa të gjithë të tjerët mbeten pasivë. Kult i personalitetit.
Fiksim tek fytyra ose imazhi i një lideri, në vend të asaj që ai bën në të vërtetë. Obsesion me personalitetin.
Pushtet i shpërndarë tek çdo qytetar, personalisht, një nga një. Jo një person i lartësuar — pushtet që kalon, personalisht, nëpër të gjithë.
Prosopokracia është një qeverisje në të cilën qytetarët e ushtrojnë pushtetin personalisht, jo përmes përfaqësuesve.
Prosopocracy is a government in which citizens exercise power personally, not through representatives.
Prosopokracia nuk e zëvendëson demokracinë — ajo plotëson atë për të cilën fjala ka synuar gjithmonë.
"Demokraci" do të thotë pushteti i popullit, por nuk thotë asgjë se si ushtrohet ky pushtet. E lënë hapur, kjo hendek ka lejuar fjalën të mbulojë pothuajse gjithçka: një qytetar që voton një herë çdo disa vite që dikush tjetër të qeverisë në emër të tij quhet demokraci, ashtu si edhe një qytetar që qeveris vetë, personalisht. Prosopokracia emërton gjysmën e dytë të asaj premtimi — pjesën për të cilën demokracia lë të kuptohet, por nuk e garanton kurrë. Nuk është rivale e demokracisë; është mekanizmi që bën që fjala të nënkuptojë atë që ka pretenduar gjithmonë se nënkupton.
Në sistemet përfaqësuese, dështimi ka gjithmonë ku të fshihet.
"Djalli qëndron në detaje" bëhet një justifikim: faji zhvendoset drejt teknokratëve të largët, drejt një sistemi shumë të ndërlikuar për t'u mbajtur përgjegjës nga një person i vetëm. Prosopokracia e heq këtë vend fshehjeje strukturalisht, jo moralisht — qytetari që mban pushtetin është vetë ai detaj. Nuk ka asnjë djall diku tjetër për t'u gjetur.
"Horistics is the apposite and airtight formulation of the differentia of concepts."
«Οριστική είναι η εύστοχη και αεροστεγής διατύπωση της ειδοποιού διαφοράς εννοιών.»
Heqja e çdo justifikimi funksionon vetëm nëse qytetarët mund të shohin mjaftueshëm qartë për të qeverisur mirë kur justifikimet zhduken. Prandaj guri i themelit i prosopokracisë është Horistics — disiplina që përshkruan ky përkufizim. Nga një qytetar që nuk mund të përkufizojë saktë lirinë, drejtësinë apo korrupsionin, nuk mund të pritet as ushtrimi i saktë i pushtetit mbi to. Prosopokracia kërkon qytetarë të aftë të shohin politikisht; Horistics është mënyra si ndërtohet ky shikim.
Horistics e ka origjinën në metodën sokratike të hetimit përkufizues — viti 2030 shënon 2.500 vjet nga lindja e Sokratit.
Praktiko Horistics →Prosopokracia emërton se si duhet të duket pushteti — i ushtruar nga vetë qytetarët, jo i deleguar diku tjetër. ROTA është propozimi konkret se si të ndërtohet kjo në praktikë: qytetarë që rrotullohen në mandate të shkurtra të detyrës qytetare, në mënyrë që pushteti të kalojë personalisht nëpër të gjithë, dhe askush të mos e mbajë atë mjaftueshëm gjatë sa të pushojë së qeni i tij.
Lexo propozimin ROTA →