Walang demokrasya kung saan ang kapangyarihan ay ipinagkakatiwala sa mga halal na opisyal sa loob ng maraming taon — mayroon lamang mga pamahalaan na humihiram sa pangalang iyon. Binubuo namin ang argumento para sa tunay na bagay: pamamahala sa pamamagitan ng pag-ikot, kung saan ang bawat mamamayan ay kumukuha ng kanilang turn, at walang sinuman ang humahawak ng kapangyarihan nang sapat na katagalan upang masira nito.
Ang pagboto ay nagpapasya kung sino ang mamumuno sa iyo. Hindi kailanman ito, sa sarili nito, nangangahulugan na pinamumunuan mo ang iyong sarili. Ang kaso para sa pag-ikot ay nakasalalay sa limang pahayag — bawat isa ay isang dahilan kung bakit ang mga eleksyon at sariling pamamahala ay hindi magkatulad na bagay.
Kung ang isang tao ay humahawak ng kapangyarihan nang walang hanggan — o kahit para sa nakapirming maraming-taong termino — ang mga mamamayan ay hindi namumuno. Sila ay pinamumunuan, na may kalakip na panahon ng pagsusuri.
Sa sandaling ipagkatiwala mo ang iyong kapangyarihan sa isang kinatawan, hindi na ito magiging iyong kapangyarihan sa pagkilos. Ito ay nagiging kanyang paghatol, na isinasagawa sa iyong ngalan — na isang naiibang bagay.
Ang paghahalal paminsan-minsan kung sino ang mamumuno sa iyo ay hindi katulad na gawain sa pamamahala. Ang isa ay pagpili ng mamimili. Ang isa naman ay ang dapat kahulugan ng demokrasya.
Ang mga network ng patronage, mga relasyon sa mga donor, at mga insentibo sa karera ay pawang nangangailangan ng oras upang mabuo. Ang dalawang linggo sa katungkulan ay hindi sapat upang mabuo ang alinman sa mga ito.
Walang permanenteng uri ng mga tagagawa ng desisyon. Walang propesyonal na politiko. Walang permanenteng panunungkulan. Ang kapangyarihan ay dumadaan sa lahat, at pagkatapos ay nagpapatuloy.
Sa klasikal na Atenas, ang karamihan sa mga katungkulan pampubliko ay hindi nakukuha sa pamamagitan ng eleksyon — pinupunan ang mga ito sa pamamagitan ng paglalabas ng suwerte, na kinuha mula sa pondo ng mga karapat-dapat na mamamayan. Ang eleksyon ay tinitingnan nang may pagdududa, at pangunahing nakalaan para sa iilang tungkuling nangangailangan ng dalubhasang kasanayan, tulad ng pagiging heneral.
Ang katwiran ay tuwiran: ang mga eleksyon ay may hilig na paboran ang mayaman, ang may magagandang koneksyon, at ang mga mapanghikayat. Walang pinapaboran ang paglalabas ng suwerte. Ito ay itinuturing na mas demokratikong mekanismo — ang pagpili sa pamamagitan ng suwerte ay, sa totoong kahulugan, ang orihinal na kahulugan ng «kapangyarihan ng bayan».
Ang lumang mapanlinlang na kasunduan ng pseudo-demokrasya iyon — isang boto tuwing ilang taon kapalit ng pagpapahintulot sa iba na mamuno sa iyong ngalan — ay natapos na ang kanyang siklo. Ang kanyang lehitimasyon ay humina na, at ang kanyang pag-aangkin na ito ang pinal na anyo ng demokrasya ay hindi naman talaga kailanman nakatagal sa pagsusuri. Dumating na ang panahon ng Prosopokrasya, kung saan direktang isinasagawa ng mga mamamayan ang kapangyarihan.
Bawat may-sapat-na-gulang na mamamayan ay dumaraan sa pag-ikot nang sunud-sunod — ayon sa alpabeto, o ayon sa transparent na random na pagkakasunud-sunod. Walang sinumang exempted dahil sa katayuan. Walang umuulit nang wala pang panahon.
Trabaho, pamilya, pahinga. Ang tungkuling sibiko ay isang pag-ikot sa kalendaryo, hindi isang karera.
Mga lokal na desisyon sa pagbabatas at badyet, na ginagawa ng sinumang nasa turn, hindi ng sinumang pinakamatinding nangampanya.
Ang mga tungkulin ng pulisya ng komunidad ay umiikot rin sa parehong paraan, sa ilalim ng standardized na pagsasanay na kinukumpleto nang maaga ng lahat ng mamamayan.
Umiikot rin ang tungkuling panghukuman — na nagpapalawak sa prinsipyo ng hurado na kilala na sa maraming legal na sistema ngayon.
Hindi namin ito ipinakikilala bilang isang tapos nang plano. Ang isang seryosong ideya ay nakakakuha ng tiwala sa pamamagitan ng pagpangalan sa pinakamahihirap na problema nito, hindi sa pagtatago sa mga ito.
Ang standardized, sapilitang pagsasanay bago ang bawat pag-ikot ay ang working assumption — ngunit ang saklaw at kahigpitan ng pagsasanay na iyon ay hindi pa nalulutas, at ito ang pinakamahirap na problema sa disenyo sa modelong ito.
May malinaw na makasaysayang presedente ang paglalabas ng suwerte sa antas ng lungsod. Ang pag-scale nito sa pambansang pamamahala — lalo na para sa mga bagay na nangangailangan ng pagpapatuloy, tulad ng patakarang panlabas — ay isang bukas na tanong sa disenyo, hindi isang nalutas na.
Wala pa kaming plano sa transisyon. Ang unang yugto ng proyektong ito ay ang pagbuo ng pampublikong pag-unawa sa ideya — ang disenyo ng transisyon ay darating pagkatapos, na may mas maraming taong kasangkot sa paghubog nito.
Hindi ito isang kandidato, isang partido, o isang boto. Ito ay isang argumento na kailangang maabot nang malinaw ang mga tao bago ito makapagpatuloy sa kahit saan. Ang iyong kontribusyon ay nagpopondo sa unang yugto: ang pagbuo ng kaso, nang hayagan, nang bukas.
Ang mga donasyon ay pinoproseso nang tapat — ang bawat kontribusyon at gastos ay pampublikong nakikita. Walang pondo ang sumusuporta sa anumang kandidato o partido.