Gücün yıllarca seçilmiş yetkililere devredildiği yerde demokrasi yoktur — sadece bu adı ödünç alan hükümetler vardır. Gerçek şeyin lehine argümanı inşa ediyoruz: her vatandaşın sırasını aldığı ve hiç kimsenin gücü, kendisini yozlaştıracak kadar uzun süre elinde tutmadığı, rotasyonla yönetim.
Oy vermek, sizi kimin yöneteceğine karar verir. Kendi başına hiçbir zaman kendinizi yönettiğiniz anlamına gelmemiştir. Rotasyon lehindeki argüman beş iddiaya dayanır — her biri, seçimler ve öz-yönetimin aynı şey olmadığının bir nedenidir.
Eğer biri gücü süresiz olarak — hatta sabit, çok yıllı bir dönem boyunca — elinde tutuyorsa, vatandaşlar yönetmiyor demektir. Onlar, ekli bir gözden geçirme dönemiyle yönetiliyorlardır.
Gücünüzü bir temsilciye devrettiğiniz an, o artık eylemde sizin gücünüz olmaktan çıkar. Sizin adınıza kullanılan onun kararı haline gelir — ki bu farklı bir şeydir.
Sizi kimin yöneteceğini periyodik olarak seçmek, yönetmekle aynı eylem değildir. Biri bir tüketici seçimidir. Diğeri demokrasinin anlamı olması gereken şeydir.
Himaye ağları, bağışçı ilişkileri ve kariyer teşvikleri, oluşmak için zamana ihtiyaç duyar. Görevde iki hafta, bunlardan herhangi birini inşa etmeye yetmez.
Kalıcı bir karar vericiler sınıfı yoktur. Profesyonel politikacılar yoktur. Kalıcı görev süresi yoktur. Güç herkesin içinden geçer, sonra devam eder.
Klasik Atina'da, çoğu kamu görevi seçimle kazanılmıyordu — uygun vatandaşlar havuzundan çekilen kura ile dolduruluyordu. Seçim şüpheyle karşılanıyordu ve çoğunlukla generallik gibi uzmanlık gerektiren birkaç role ayrılmıştı.
Mantık doğrudandı: seçimler zenginleri, iyi bağlantıları olanları ve ikna edici olanları kayırma eğilimindedir. Bir kura kimseyi kayırmaz. Daha demokratik mekanizma olarak kabul edilirdi — kura ile seçim, gerçek anlamda, «halkın gücü»nün orijinal anlamıydı.
O eski hileli sözde demokrasi anlaşması — birkaç yılda bir oy, karşılığında başka birinin senin adına yönetmesi — devrini tamamladı. Meşruiyeti incelmiş durumda ve demokrasinin nihai biçimi olma iddiası zaten hiçbir zaman incelemeye dayanmamıştı. Vatandaşların doğrudan güç kullandığı Prosopokrasi'nin zamanı geldi.
Her yetişkin vatandaş rotasyonu sırayla geçer — alfabetik olarak veya şeffaf, rastgele bir sırayla. Kimse statüsü nedeniyle muaf tutulmaz. Kimse erken tekrarlamaz.
İş, aile, dinlenme. Vatandaşlık görevi, takvim boyunca bir rotasyondur, bir kariyer değil.
Sırası kimdeyse onun aldığı, en sert kampanyayı yürütenin değil, yerel yasama ve bütçe kararları.
Toplum polisliği görevleri aynı şekilde döner, tüm vatandaşların önceden tamamladığı standartlaştırılmış eğitim altında.
Yargı görevi de döner — bugün birçok hukuk sisteminde zaten tanıdık olan jüri ilkesini genişleterek.
Bunu tamamlanmış bir plan olarak sunmuyoruz. Ciddi bir fikir, en zor sorunlarını gizleyerek değil, adlandırarak güven kazanır.
Her rotasyondan önce standartlaştırılmış, zorunlu eğitim çalışma varsayımıdır — ancak bu eğitimin kapsamı ve titizliği çözülmemiştir ve bu, bu modeldeki açık ara en zor tasarım sorunudur.
Kuranın şehir ölçeğinde açık bir tarihsel emsali vardır. Bunu ulusal yönetime — özellikle dış politika gibi süreklilik gerektiren konularda — ölçeklendirmek, çözülmüş değil, açık bir tasarım sorusudur.
Henüz bir geçiş planımız yok. Bu projenin ilk aşaması, fikrin kamuoyu anlayışını inşa etmektir — geçiş tasarımı daha sonra, şekillendirilmesine daha fazla insan dahil olarak gelir.
Bu bir aday, bir parti veya bir oy değildir. Herhangi bir yere gidebilmesi için önce insanlara açıkça ulaşması gereken bir argümandır. Katkınız ilk aşamayı finanse eder: davayı kamuya açık ve şeffaf bir şekilde inşa etmek.
Bağışlar şeffaf bir şekilde işlenir — her katkı ve harcama kamuya açıktır. Hiçbir fon herhangi bir aday veya partiyi desteklemez.